พ่อแม่ก็แก่เฒ่า
จะพบจะพ้องพาน
ใจจริงไม่อยากจาก
แต่ชีพมิทนทาน
ขอเทิดถ้าสงสาร
คนแก่ชะแรวัย
ไม่รักก็ไม่ว่า
ให้กินและให้นอน
เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง
ร้องไห้ยามป่วยไข้
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่
เพียงหวังจะได้ยล
ขอโทษถ้าทำผิด
ใจแท้มีแต่ความ
ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง
วันหนึ่งคงล้มไป
|
จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
เพียงเสี้ยงวารของคืนวัน
เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
ย่อมร้าวรานสลายไป
อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
เพียงเมตตาช่วยอาทร
คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
เติบโตจนสง่างาม
ขอให้คิดทุกทุกยาม
หวังติดตามช่วยอวยชัย
มีหรือหวังอยู่นานได้
ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง
|