|
|
|
สืบสานตำนานไทย
|
เจ้าพ่อเขาใหญ่
แต่เดิมเขาใหญ่ มิได้เป็นอุทยานแห่งชาติเหมือนในปัจจุบัน เมื่อประมาณ 66 กว่าปีที่ผ่านมา มีราษฎรจากบ้านท่าด่าน และบ้านท่าชัย จังหวัดนครนายก
ได้พากันอพยพมาตั้งบ้านเรือนบนเขาใหญ่เพื่อล่าสัตว์และเก็บหาของป่าขายเป็นอาชีพ และมีการแผ้วถางป่า ที่สำคัญเขาใหญ่ยังเป็นที่หลบซ่อนกำบังของพวกโจรผู้ร้ายในคดีสำคัญ
โดยแบ่งเป็นก๊กเป็นเหล่า ปกครองกันเอง ทำใหชาวบ้านทั้งพื้นราบและอยู่บนเขาได้รับความเดือดร้อนจากพวกมิจฉาชีพอยู่เป็นนิจ
ในสมัยนั้นปลัดจ่าง นิสัยสัตย์ ซึ่งเป็นชาวบ้านอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก มาดำรงตำแหน่งเป็นปลัดกองทัพ ดูแลหัวเมืองด้านบูพาทิศ
อันได้แก่ ปราจีนบุรี นครนายก เป็นผู้มีความสามารถในการปราบปรามโจรผู้ร้าย และรู้จักภูมิประเทศในแถบนี้เป็นอย่างดี เมื่อท่านเกษียณอายุราชการ
ทางการจึงได้ขอความร่วมมือให้ท่านช่วยบ้านเมือง ในการทำลายล้างซ่องโจรบนเขาใหญ่ ซึ่งมีอยู่ 5 ก๊กสำคัญ
คือ 1. เสือจัน 2. เสือไทร 3. เสือบุญมี 4. เสือสำอางค์ และเสือสองพี่น้อง คือเสือเย็นกับเสือหล้า อีกทั้งชักชวนให้ชาวบ้านลงจากเขาใหญ่
เมื่อประกาศให้พื้นที่บริเวรดังกล่าวเป็นเขตอุทยานแห่งชาติ ในการชักจูงชาวบ้านนั้นเป็นไปได้ด้วยดี ส่วนการปราบปรามโจรผู้ร้าย
ปลัดจ่างนับเป็นผู้ที่มีวิธีการและนโยบายที่แยบยล จนทำให้หัวหน้าซ่องโจรต่าง ๆ ยอมรับนับถือ และปฏิบัติตามแนวคิดของท่าน
เลิกราการเป็นโจรกลับลงสู่พื้นราบ มีอยู่คราวหนึ่งโจรสองพี่น้อง เพียงพอพบหน้าท่านครั้งแรก ก็ลงจากหลังม้ามากราบและพูดคุยกับท่านถึงกับยอมบวชเรียน
ซึ่งต่อมาได้มีอาชีพเป็นครู นับว่าเป็นบุคคลที่มีคุณค่าต่อสังคมเป็นอย่างยิ่ง เมื่อปลัดจ่างถึงแก่กรรม ชาวบ้านและหน่วยราชการได้จัดตั้งศาลให้ท่านที่ต้นกะบกใหญ่บนเขา
ใกล้ ร.ร.วัดหนองเคี่ยม อ.บ้านนา จ.นครนายก และขนานนามศาลนี้ว่า ศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ ท่านเป็นเจ้าพ่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้าพ่อรอบ ๆ
เขาใหญ่ และเป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ เพราะทำให้เขาใหญ่เป็นป่าใหญ่ถึงวันนี้
ต่อมาเมื่อมีการตัดถนนธนะรัตน์ขึ้นสู่เขาใหญ่ เจ้าหน้าที่อุทยานได้อัญเชิญท่านมาอยู่ศาลใหม่ ใกล้ด่านทางขึ้น-ลง
เพื่อจะได้ให้ผู้คนเดินทางผ่านไปมาได้กราบไหว้เพื่อความปลอดภัยและศิริมงคล ในวันที่ 26 มกราคมของทุกปี จะมีการบวงสรวงระลึกถึงพระคุณท่าน
ซึ่งเป็นวันที่อัญเชิญท่านลงมาอยู่ศาลใหม่นั่นเอง ทุกวันนี้ชาวบ้านแถบเขาใหญ่ยังติดปากเรียกศาลเจ้าพ่อเขาใหญ่ว่า ศาลปลัดจ่าง
|
เจ้า ผู้ทรง
พ่อ รักสรรพ
เขา โขดป่าชลาสงบ
ใหญ่ ยิ่งใครรุกล้ำ
|
ฤทธิ์ล้ำ เลอภพ
สัตว์จบ เถื่อนถ้ำ
ตลอดทั่ว แดนนา
วิบัติแล้ว ผู้ทะนง
|
| | |
|
|