รำมอญ
รำมอญ เป็นนาฏศิลป์ที่ใช้ทั้งในงานมงคล งานสมโภช ต่าง ๆ ตลอดจนงานศพ โดยเฉพาะศพพระ ชาวบ้านจะนิยม รำถวายหน้าศพ ถือว่าได้บุญ
รำศรีวิชัย งานวันสงกรานต์ วัดปรมัยยิกาวาส เกาะเกร็ด
คำว่า รำมอญ ที่เรียกกันในภาษาไทยนั้น ภาษามอญ เรียกว่า
"ปัวฮะเปิ้น"
ซึ่งแปลตามศัพท์ ก็คือ การแสดง หรืองาน (รำ) ตะโพน เพราะผู้รำจะอาศัยจังหวะของตะโพน มอญเป็นหลัก
ท่ารำเป็นลักษณะ การรำของชนชาติมอญโดยเฉพาะ ดังเดิมนั้น มีท่ารำอยู่ 10 ท่า หรือ 10 เพลง แต่ในปัจจุบันนี้ รำมอญบางแห่งมีการรำมากกว่า 10 ท่า โดยประดิษฐ์ท่ารำ อื่น ๆ เพิ่มเติมเข้าไปด้วย จนบางคนเรียกว่า รำ 12 ภาษา เพราะเข้าใจผิดว่าการรำมี 12 ท่า
การรำมอญของตำบลเกาะเกร็ด นิยมรำ 12 ท่า (เพลง) โดยการแทรกเพลงไทยเข้าไปด้วย 2 เพลง คือเพลงที่ 8 กับเพลงสุดท้าย เพลงที่ 8 เป็นเพลงไทยสำเนียงมอญที่ เรียกว่า เพลงมอญกระ (มอญคละ) ส่วนเพลงสุดท้ายเป็น เพลงงนกขมิ้น
เพลงที่ใช้รำมอญทั้งหมดนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่ง หรือ ตัดตอนมาจากการรำเพื่อเส้นสรวงบรรพบุรุษ ที่เรียกว่า
รำผี
ชื่อเพลงของท่ารำทั้ง 10 ท่า มีดังนี้
ขึ้นนำด้วยเพลงโหมโรงชื่อว่า "ชอป้าต" แล้วต่อด้วย
เพลงที่ ชื่อว่า "ปล๊ะห์ตัว" หรือ "ยากจ้างหะเปิ้น"
เพลงที่ ชื่อว่า "กะบ๊ะซาน"
เพลงที่ ชื่อว่า "คอมทอ"
เพลงที่ ชื่อว่า "ขะวัวตัว"
เพลงที่ ชื่อว่า "ขะวัวขะนอน"
เพลงที่ ชื่อว่า ไม่มีใครทราบชื่อ
เพลงที่ ชื่อว่า "อะยาน" หรือ "ช้าติยาต"
เพลงที่ ชื่อว่า "หะว่าย"
เพลงที่ ชื่อว่า "ป๊ากเมียะ"
มอญรำนับเป็นนาฏศิลป์ชั้นเลิศของมอญ และเป็น แม่บทในการรำของมอญด้วย มอญรำที่นับว่างดงามสมบูรณ์ แบบทุกขบวนท่ารำที่สุด ในประเทศไทยขณะนี้ คือ มอญรำ ของชาวปากเกร็ด
Information
:
Tourism Authority of Thailand Tourist Service Center
:
เกาะเกร็ด, วัดปรมัยยิกาวาส, พ.ศ. 2542, หน้า 58-61.
